تأسیس تجارتخانهها در دوره قاجار معلول موقعیت تجاری ایران است. همجواری ایران و روس و نیاز این دو کشور به محصولات یکدیگر باعث شد تجار ایران و روس در به تبادل محصولات تجاری بپردازند. تجار ایران از طریق راههای دریایی و شوسه شمالی و نیز دریای عمان و خلیج فارس و راههای داخلی با تجار روسیه و اروپا در ارتباط بودند. در دوره قاجار عمده کالاهای وارداتی از شمال قند و شکر و از جنوب ادویه و پارچه بوده است. موقعیت مناسب تجاری ایران به خصوص در دوره قاجار زمینه تأسیس تجارتخانهها با کاربری تجاری و صرافی را فراهم آورد.
تجارتخانه اتحادیه فعالیت تجاری و صرافی خود را از تبریز آغاز کرد و در تهران گسترش داد. این تحقیق بر آن است ضمن بیان راههای تجاری و اهمیت تجارتخانهها، به فعالیت تجارتخانه اتحادیه با روش تحلیل تاریخی و با استناد بر اسناد خانوادگی اتحادیه بپردازد و به این پرسش پاسخ دهد که راههای تجاری چه نقشی در توسعه فعالیت تجارتخانه اتحادیه داشتند؟ چنان مفروض است ناامنی جادههای داخل و شرایط نامناسب آنها برای عبور و مرورِ مالالتجارهها، فعالیت تجارتخانه اتحادیه را با موانعی روبرو کرده بود که این امر موجب کندی فعالیت آنها میشد، البته نظام سیاسی حاکم بر ایران نیز بیتأثیر نبود.
آقابالازاده، رقیه و آبادیان، حسین. (1403). نقش راهها در توسعه فعالیت تجاری با تکیه بر اسناد تجارتخانه اتحادیه (دوره قاجار). تحقیقات تاریخ اقتصادی ایران، 13(1)، 241–278. https://doi.org/10.30465/sehs.2024.46585.1946
MLA
آقابالازاده، رقیه، و آبادیان، حسین. "نقش راهها در توسعه فعالیت تجاری با تکیه بر اسناد تجارتخانه اتحادیه (دوره قاجار)"، تحقیقات تاریخ اقتصادی ایران، 13، 1، 1403، 241–278. doi: 10.30465/sehs.2024.46585.1946
HARVARD
آقابالازاده، رقیه، و آبادیان، حسین. (1403). 'نقش راهها در توسعه فعالیت تجاری با تکیه بر اسناد تجارتخانه اتحادیه (دوره قاجار)'، تحقیقات تاریخ اقتصادی ایران، 13(1), pp. 241–278. doi: 10.30465/sehs.2024.46585.1946
CHICAGO
آقابالازاده، رقیه و آبادیان، حسین، "نقش راهها در توسعه فعالیت تجاری با تکیه بر اسناد تجارتخانه اتحادیه (دوره قاجار)." تحقیقات تاریخ اقتصادی ایران، 13 1 (1403): 241–278, doi: 10.30465/sehs.2024.46585.1946
VANCOUVER
آقابالازاده رقیه، آبادیان حسین. نقش راهها در توسعه فعالیت تجاری با تکیه بر اسناد تجارتخانه اتحادیه (دوره قاجار). تحقیقات تاریخ اقتصادی ایران. 1403;13(1):241–278. doi: 10.30465/sehs.2024.46585.1946